Omdat ze mij de weg wijzen…

Voeten. Ik heb ze heel lang vreselijk gevonden. Niet alleen die van mezelf, maar überhaupt… voeten, wat is daar nu mooi aan?! Het antwoord kreeg ik een paar jaar terug van mijn zus.

Zonder er zich bewust van te zijn, maakte ze een opmerking die mijn mening over voeten in het algemeen, maar juist ook het gevoel over mijn eigen voeten voor altijd veranderde. ‘Jij hebt precies mama’s voeten’, zei ze nonchalant. Sindsdien ben ik ongelooflijk trots op die gekke voeten. Ondanks dat ze klein (alhoewel, ik heb een gewoon maatje 38/39), haast vierkant en van voren best breed zijn, vind ik ze prachtig! En weet je wat nog mooier is? Mijn zoon heeft ook diezelfde gekke voeten geërfd.

Mijn moeder leeft niet meer, maar ik neem haar iedere dag met me mee, meer dan alleen in mijn hart. Sterker nog het voelt alsof ze mij zo nu en dan de weg wijst. Mijn voeten gaan namelijk nog wel eens een andere kant op dan mijn hoofd van tevoren bedacht had. Ja, mijn moeder was eigenwijs, mijn vader is dat trouwens ook, dus mij en mijn voeten zit het gewoon in de genen. Maar juist daardoor heb ik geleerd meer op mijn gevoel te vertrouwen, andere stappen te nemen, los te durven laten.

Met het resultaat dat ik sinds 21 september van dit jaar – ja, dat is inderdaad nog maar heel kort – officieel fulltime zzp’er ben. Niet zomaar een stap, nee, een enorme stap waar een heleboel kleine stapjes aan vooraf zijn gegaan. Met vallen en opstaan, maar dat maakt het juist zo mooi. Want bij ieder nieuwe stap, wijzen mijn kleine, gekke voeten mij de weg, soms met een beetje hulp van mams.

Ben jij toe aan een nieuwe stap en kun je wel wat hulp in je communicatie gebruiken? Stuur dan snel een mail naar info@decommunicatievrouw.nl